Voordat ze bij ons kwam, werkte Bojoura (je mag haar ‘Bo’ noemen) bij een van onze klanten. Met VRHL werken vond ze altijd een feestje en zo kwam ze op haar 23ste als ‘bakvis’ bij ons binnen. Inmiddels runt ze ons bureau samen met Jan en Ton, weet ze iedere ingewikkelde vraag – ogenschijnlijk makkelijk – op te lossen en is VRHL zonder Bo een beetje als een magazine zonder vormgeving, of video zonder geluid; behoorlijk kaal (en vooral stil) dus!

Trots op

“Ons mooie bedrijf! We hebben een geweldige club mensen met net zo geweldige opdrachtgevers. We hebben dagelijks veel pret met elkaar en werken daarnaast keihard: mooier kan niet, toch?”

Slecht in

“Ik ben echt een slechte huisvrouw. Mijn koelkast is altijd leeg, m’n wasmachine stuk en het toiletpapier is echt altijd op. Een totale ramp. Het zit er gewoon niet. Oh, en administratie. Drámá.”

Hekel aan

“Toiletpapier dat helemaal afrolt tot het einde van de rol. Fietsers die hun hand niet uitsteken. Mensen die ‘ff’ zeggen of ‘me’. Turbotaal van marketeers. Een pitch verliezen. Het papier van de printer vervangen. Slechte koffie. Midden in de nacht opstaan. Mensen die weinig lachen. Mensen die altijd lachen. Sushi (so overrated). De comic sans. Slechte teksten. Gaatjes in dure t-shirts.”

Gedreven door

“Onze creatieve, loyale, fanatieke medewerkers. Daar kan ik echt energie van krijgen. Jonge mensen heb ik er ook heel graag bij. Die laten je anders kijken. Blije klanten. Een grote opdracht. Of een kleine, hele leuke. Een nieuwe opdrachtgever ‘binnenhalen’. Een goed resultaat, financieel of creatief. Een planning die net even te vol zit. Heerlijk! Of een project waar een flinke uitdaging in zit.”

Bang voor

“Ik ben wel eens bang dat onze klanten ineens niet meer bellen of mailen met mooie, nieuwe opdrachten. Gewoon, dat het van de ene op de andere dag niet meer werkt. Dat lijkt me echt vreselijk. Dat hebben mannen denk ik nooit, hè?”